Beste ex-collega’s
Indertijd nam ik als eindverantwoordelijke van de (toen nog niet Koninklijke) Reesink N.V. het initiatief om de toenmalige Stichting Torenstad (die vroeger de Stichting Ondersteuningsfonds Reesink heette) te laten meedelen in een eventuele positieve uitkomst van het werknemersparticipatieplan. Dat pakte goed uit, de Stichting Carel Albert Reesink (de nieuwe naam van bovengenoemde stichting) kreeg door de uitkering uit het werknemersparticipatieplan een grote vermogensinjectie van 1,3 miljoen euro. De naam Carel Albert Reesink (hierna CAR) was toepasselijk want die meneer stopte zo’n 100 jaar geleden ook geld in een pot om zonodig werknemers en gewezen werknemers te helpen.
De Stichting CAR had uitdrukkelijk tevens de doelstelling om ook gewezen medewerkers te helpen. Toen er in Apeldoorn veel ex-Reesink mensen zonder enige afvloeiingsregeling op straat kwamen te staan doordat THR B.V. failliet ging en Koninklijke Reesink voor hen niets wilde doen, was het logisch om voor hen aan te kloppen bij de Stichting CAR. Die wilde echter niets doen.
De door mij opgerichte Stichting Werknemersbelang Reesink heeft vervolgens samen met enige gewezen werknemers voor de hele groep betrokkenen juridische procedures gevoerd tegen de Stichting CAR. Dat heeft zoveel geld gekost dat ik beter meteen een potje voor de gewezen werknemers had kunnen maken in plaats van er advocaten van te betalen. Kort gezegd kwam het er steeds op neer dat de rechters vonden dat de gewezen medewerkers geen rechten hadden maar afhankelijk zijn van in feite de goedheid van het bestuur van de Stichting CAR. Dat bestuur bleek niet bereid jullie te helpen, wil het geld anders gaan gebruiken. Ze vinden dat een gewezen werknemer die aanklopt voor ondersteuning iemand moet zijn die onder de Reesink paraplu met pensioen ging. Raar, want iemand die zo met pensioen ging heeft geen ondersteuning van de Stichting CAR meer nodig zou je toch denken.
Het spijt mij enorm dat het niet is gelukt. Ik vond en vind het beneden ieder peil dat Koninklijke Reesink, nadat THR met zoveel bombarie werd opgehemeld als succesformule waar de Reesink-medewerkers met een gerust hart naar over konden stappen, de betreffende medewerkers gewoon liet stikken. Het is helaas niet anders.
Ik excuseer mij hier dat ik jullie nu pas het bovenstaande schrijf. De gezondheid van mijn vrouw verslechterde in de loop van 2024 steeds verder en begin december overleed zij. Het heeft me zeer geraakt en er kwam een tijd lang niets meer uit mijn handen. Inmiddels heb ik wel uitvoering gegeven aan het besluit van het bestuur van de Stichting Werknemersbelang Reesink om de stichting te liquideren. En nu dus dit afsluitend bericht dat bij mij was blijven liggen.
Terugkijkend voeg ik nog een geheel persoonlijke noot toe. Het is heel triest dat het eerder financieel zeer sterke Koninklijke Reesink (door wat ik niet anders kan duiden dan als mismanagement door Gerrit van der Scheer en zijn team en slecht toezicht onder leiding van Cees Veerman) naar de knoppen is geholpen. Uit zeer goed ingelichte bron weet ik dat de investeringsmaatschappij Triton Partners, die in 2019 eigenaar werd van het inmiddels naar Royal Reesink omgedoopte Koninklijke Reesink, met de bedrijven ook de dikke kat kocht die inmiddels in de zak zat.
Tot slot wens ik jullie het allerbeste voor de tijd die ons nog wordt gegund!
Met vriendelijke groet,
Bernard ten Doeschate